تنها یک بار زندگی می‌کنیم...
021 4166 3000

چابهار، ساتراپی چهاردهم هخامنشی

چابهار به علت هم‌جواری با دریای عمان و مرز این دریا با اقیانوس هند و آب و هوای معتدل از طبیعتی منحصر‌ به‌ فرد مانند ساحل صخره‌ای برخوردار است. از سوی دیگر موقعیت استراتژیک سبب شده تا همواره مورد توجه قرار گیرد و آثاری از دوره‌های مختلف تاریخی در منطقه پدید بیاید.

چابهار در جنوب شرق ایران، جایی که دریای عمان به اقیانوس هند می‌پیوندد، واقع‌شده است. این هم‌جواری با دریا، نزدیکی به مدار رأس‌السرطان و قرار گرفتن در مسیر بادهای موسمی شبه‌قاره هند و جبهه‌های استوایی موجب شده ‌است که چابهار آب و هوایی گرمسیری معتدل با رطوبت نسبی داشته باشد. این منطقه گرم‌ترین نقطه کشور در زمستان و خنک‌ترین بندر جنوبی ایران در تابستان است. به‌طورکلی چابهار دارای کمترین تغییرات آب و هوایی طی چهار فصل سال است و میزان رطوبت تنها در دو ماه اردیبهشت و خرداد بالا می‌رود. آب‌ و هوای همیشه‌ بهاری و معتدل سبب شد تا آن را چابهار بنامند.

شهرستان چابهار در ناحیه مکران بلوچستان قرار دارد که در زمان هخامنشی هنگامی‌ که قلمرو تا رود سند ادامه می‌یافته، ساتراپ چهاردهم محسوب می‌شده است. بر اساس شواهد موجود، این شهر بندری پس از متروکه شدن بندر تاریخی تیس نام و اعتبار گرفته است. این شهر در زمان‌های قدیم «بندر تیس» نام داشت که در حال حاضر خرابه‌های آن در 9 کیلومتری چابهار امروزی به‌جامانده است. بندر تیس در آن ایام اهمیت و اعتبار فراوان داشت و یکی از مراکز مهم تجاری کرانه‌های دریای عمان بود. بندر چابهار درگذشته‌های دور در تجارت خارجی ایران اهمیت وافری داشت ولی در قرن گذشته در اثر کم‌توجهی از رونق آن کاسته شد. طی سال‌های جنگ مورد توجه قرار گرفت و امروزه بندر چابهار اهمیت ممتازی دارد و یکی از مناطق آزاد تجاری کشور محسوب می‌شود.

شهرستان چابهار در ناحیه مکران بلوچستان قرار دارد

جاذبه‌های گردشگری
به طور کلی، جاذبه‌های چابهار بسیار متنوع و دیدنی هستند. در این منطقه می‌توان پدیده‌های متعدد ژئوتوریستی را مشاهده کرد که می‌تواند اکو توریست‌ها را جذب کند. در خصوص جاذبه‌های تاریخی نیز می‌توان گفت، یکی از مراکز مهم باستان‌شناسی کشور نیمه شرقی فلات شامل استان‌های خراسان، کرمان و سیستان و بلوچستان است و آثار بسیاری در چابهار و اطراف وجود دارد.

ساختمان قدیمی تلگراف‌خانه چابهار در بافت جنوبی شهر چابهار در حاشیه شرقی خیابان مولوی روبه‌روی مهمان‌سرای کشتیرانی واقع‌شده است. بنا در اواخر حکومت قاجاریه توسط پرتغالی‌ها احداث‌شده و دارای مالکیت دولتی است. این بنا از قدیمی‌ترین ساختمان‌های سنگی موجود در شهر چابهار است. با توجه به کتیبه سنگی موجود در قسمت جلوی ساختمان ساخت آن به سال 1869 میلادی برابر با 1248 شمسی برمی‌گردد. ساختمان با هدف تلگراف‌خانه احداث‌شده و به این نام معروف بوده است. با گذشت زمان اداره پست در آن استقراریافته است. این بنا دارای معماری مختص مناطق گرمسیری یعنی وجود رواق‌های هلالی دورتادور است. از ویژگی‌های بنا استفاده از سنگ‌های رسوبی ماسه‌ای ساحلی در اندازه‌های مختلف است.

قدمگاه خضر در جنوب غربی چابهار در محلی به نام سپوزه واقع‌شده است. خواجه خضر از مشایخ مورداحترام بلوچ‌ها است. او مقبره‌ای ندارد زیرا مردم بر این باورند که خضر زنده و پاسدار لنج‌ها و قایق‌هایشان است. در گذشته مراسم خاصی در این قدمگاه برگزار می‌شد، مردم قربانی، خرما و یا حلوا به مکان موردنظر می‌آوردند و میان افراد تقسیم می‌کردند.

بندر چابهار دارای 2 اسکله بزرگ با ظرفیت تخلیه و بارگیری 20-15 هزار تن به نام‌ اسکله‌های شهید کلانتری و شهید بهشتی است. در چابهار همچنین چندین اسکله صیادی وجود دارد که 3 اسکلـه صیادی تیس، رمین و بریس از بقیه دیدنـی‌تر هستند. اسکله تیس در داخــل محوطــه منطقــه آزاد و رمیــن در 10 کیلـومـتری و بریس در 60 کیلومتری چابهار قرار دارد. تماشای لنج‌ها، قایق‌های ماهیگیری و صیادان دریا‌دل، صیدهـای گونـاگون ماهی و شاه‌میگوها دیدنی و خاطره‌انگیزند.

تماشای لنج‌ها، قایق‌های ماهیگیری و صیادان دریا‌دل، صیدهـای گونـاگون ماهی و شاه‌میگوها دیدنی و خاطره‌انگیزند.

در کناره‌های دریایی عمان صخره‌های بزرگی در اثر پیشروی آب دریا و فرسایش سنگ‌های رسوبی به‌وجود آمده که چشم‌اندازی زیبا را به نام ساحل صخره‌ای خلق کرده است. این بخش از ساحل را به‌خصوص به هنگام غروب می‌توان به‌عنوان یکی از دیدنی‌ترین سواحل جنوبی ایران نام برد زیرا صخره‌هایی که در برخی نقاط با خزه‌ها و دیگر رستنی‌ها سبزرنگ شده و حفره‌هایی که موجودات دریایی را به نمایش می‌گذارد، مانند آکواریومی طبیعی با انواع ماهی‌های رنگین بیننده را شگفت‌زده می‌کند.

خلیج چابهار زیباترین جلوه‌گاه طلوع و غروب خورشید در دریاست. خلیجِ چابهار بزرگ‌ترین خلیج ایران در حاشیه کرانه‌های دریای عمان است. این خلیج به شکل حلقه‌ای است و چابهار در نقطه آغاز شرقی آن قرار دارد.

در 15 کیلومتری شهر چابهار بعد از روستای رمین و در مسیر جاده ساحلی گواتر، تنگه‌ای مشرف‌به دره‌ای زیبا قرار دارد که از بالای آن روستای لیپار پیداست. در میان دو کوه، آب‌بندی ایجادشده که آبگیری به نام تالاب لیپار را در خود جای‌داده است. در این آبگیر که بستگی تام به میزان بارندگی دارد و به تالاب صورتی نیز موسوم است انواع بوته‌ها و درختچه‌ها وجود دارد.

تپه‌های گل‌فشان یکی از جاذبه‌های منحصربه‌فرد در دنیاست. سه تپه کوچک گل‌فشان به ارتفاع 10 تا 20 متر در شمال غربی چابهار و در 20 کیلومتری روستای کهیر، وجود دارد که دو تا از آن‌ها چندین سال پیش خاموش شده و سومین آن‌ها فعال است. از این تپه گلی سرد و طوسی‌رنگ بیرون می‌ریزد.

تپه‌های گل‌فشان یکی از جاذبه‌های منحصربه‌فرد در دنیاست.

گودانگریز یا گودال انگلیس در دامنه کوه فیل‌بند در جنوب دره تیس قرار دارد. مــــردم بومی نقل می‌کنند که در اواخــــر دوره قاجاریه و در اوایل دوره پهلوی انگلیسی‌ها به کمک تعداد کثیری از کارگران بــلوچ در این محل اقدام به حفاری نموده و مقادیری سفال، اشیاء برنزی، آهنی و سنگی پیداکرده و غارت کرده‌اند.

گورستان‌های تاریخی یا مقابر جنانی‌گچ در روستای تیس در دامنه کوه پیل‌بند در جنوب دره تیس واقع است و به باور اهالی این محل اقامتگاه جن‌ها بوده است. مقــابر جنانی گچ در یک ســـرازیری ملایم قرار دارند ایـــن مقابر با مقابر سیراف بوشهر شبیه هستند. با این تفاوت که تعداد قبرها کمتر و جهت آن‌ها تقــریباً شمالی جنوبی یا شـمال شرقی جنوب غربی است. در منطقه چند قبر ایستاده و یک مقبره پلکانی با سرپوش صندوقچه‌ای از سنگ و گچ به‌صورت نیمه سالم بدون لوحه و تزیینات خارجی وجود دارد که به نظر می‌رسد از دوران اسلامی باشد. تقریباً حدود 200 قبر کهن در محوطه قدیمی آن وجود دارد.

گورستان قدیمی دشتیاری با حدود 3 هزار قبر مربوط به‌ پیش از تاریخ است که سال 1932 کشف شدند. قبور شناسایی‌شده در این منطقه دارای نوعی سفال خشن قرمز یا نخـــــــودی با روکش سفید هستند که در بعضی از آن‌ها آثاری از قبیل مانده‌های غذا و یا آثار سنگی و فلزی دیگر مشاهده‌شده است.

کوه‌های مریخی یا مینیاتوری به‌موازات دریا از منطقه کچو تا نزدیکی‌های خلیج گواتر کشیده شده‌اند. این کوه‌ها از پدیده‌های ژئومورفولوژی منطقه به شمار می‌روند. کوه‌های مینیاتوری یا کوه‌های مریخی یکی از پدیده‌های ژئومورفولوژی منطقه است که در هیچ کجای ایران به چشم نمی‌خورد. فرسایش آبی و بادی روی لایه‌های نرم موجب پیدایش اشکال و احجام متنوع و زیبایی شده است. جاده چابهار به کهیر و چابهار به بریس محل مناسبی برای مشاهده این عوارض است.

کوه‌های مریخی یا مینیاتوری به‌موازات دریا از منطقه کچو تا نزدیکی‌های خلیج گواتر کشیده شده‌اند.

روستا و بندر تاریخی تیس با قدمت بیش از 2 هزار سال در دهانه خلیج چابهار جا گرفته است. این روستا در 5 کیلومتری شمال غربی چابهار قرار دارد. رودخانه لاوری از میان روستا می‌گذرد و خلیج چابهار در غرب آن قرارگرفته است. ارتفاعات متعددی نظیر ‏کوه‌های شهبازبند، پیل‌بند و لاوری، روستای تیس را احاطه کرده است.

این بندر کوچک در دوره تاریخی هخامنشی و ساسانی تا دوره اسلامی به‌طور مستمر شاهد وقوع حوادث تاریخی بوده است. در عصر صفویه هم‌زمان با توسعه و نفوذ دریایی کشورهایی همچون پرتغال، اکثر نوار ساحلی و جزایر جنوب کشور در بخش‌های دریای عمان و خلیج‌فارس به‌صورت پایگاه‌های نفوذ این دولت استعماری در ایران درآمده که قلعه پرتغالی‌های تیس هم یکی از آن‌ها است. این قلعه بر فراز تپه‌ای مرتفع و مشرف بر روستا و خلیج تیس با مصالح تخته‌سنگ‌های ماسه‌ای، آهکی و ملاط گچ و آهک ساخته‌شده است. بخش اعظم قسمت فوقانی قلعه از بین رفته است. در بخش مرکزی ضلع غربی فضای داخلی قلعه که در دوطبقه اجراشده یک برج دیده‌بانی به ارتفاع 15 متر وجود داشته است.

ایــن منــاره بــرای دیدبانی به کار می‌رفته است چون بر همه خلیج دهانه تیس اشراف کافی دارد و در ضمـن از فاصلــه زیادی در دریا دیده می‌شود. سبک ساخت و نوع مصالح به‌کاررفته در مناره و گوشواره به سبک ســـلجوقی است. تعمیرات بعدی که در اتاق‌ها و ایوان‌ها انجام‌شده بیشتر سبک صفوی و سبک دوران قاجاریـه است. در قسمت سقف قلعه چوب‌هایــــی به‌کار رفته که احتمالاً از نقاط دیگر به این محل آورده شده‌اند. بر فراز تپه‌ای در وسط دره تیس قلعه پیروزگت مربوط به دوره اشکانیان و ساسانیان واقع است. آثاری از زراعت و آبادانی در اطـراف تپـه پیروزگت دیده می‌شود. راه ورود به تپه سخت و پرخطر است. در قسمت پایین تپه و در اطـــراف آن آثاری از دیوارهای سنگی بزرگ، قلوه‌سنگ و ساروج با قدمت خیلی زیاد دیده می‌شود. علاوه بر دیوارهای بزرگ و ضخیـم قلعه اثـــر خندقــی بـه عـرض 3 متر و عمق متفاوت قبل از دیوار اصلی دیده می‌شود.

قلعه بلوچ‌گت بر بالای کوهی مرتفع قرارگرفته و آثار دیوار قلعه و یک برج دیده‌بـــانی از آن بــــر جــای مانده است. همچنین بقایای دو مقبره هرمی شکل برجسته از نــــوع مقـــابـر اسلامی که با سنگ و ساروج بناشده‌اند دیده می‌شود. در قلعه آب‌انبارهایی از سنگ و ساروج و گچ در درون صخره تعبیه‌شده است. ایــن قلعـــه دارای موقعیت ممتــازی بوده که آب‌رسانی، دید کافی به دریا و دور بودن آن از دسترس مهاجمان از خصوصیات آن بوده است.

درختانی بزرگ از تیره کائوچو به نام انجیر معابد در نوار ساحلی چابهار می‌رویند که در تمام اعضای آن شیره سفیدرنگی جریان دارد. تاج این درخت بزرگ و پهـن است و میوه‌هایش نارنجی‌رنگ و به درشتی فندق و قابل‌خوردن است. عمـومـــاً این درختـان دارای قدمتی بالای صدسال هستند و در نزدیکی زیارتگاه‌ها قرار دارند یا قبلاً زیارتگاه بوده‌اند. در حــال حاضر در روستاهای رمین، تیس کوپان، ماشی، لیپار، کوپان این درخت‌ها وجود دارند.

درختانی بزرگ از تیره کائوچو به نام انجیر معابد در نوار ساحلی چابهار می‌رویند که در تمام اعضای آن شیره سفیدرنگی جریان دارد.

در دامنه کوه شهباز و مشرف‌به روستای تیس، یک غار طبیعی و دو غار مصنوعی در کنار هم قرار دارند، از این مجموعه‌‌ها در محل به نام غارهای بان مسیتی یاد می‌کنند. غار اول طبیعی تا حدودی نیم‌دایره است و با استفاده از روش تراشکاری داخل غار و دهانه آن توسعه پیداکرده است. یک مقبره کوچک از گچ به‌صورت دو سطح افقی که بر روی یکدیگر قرار دارند و فاقد آثاری از قبیل سنگ‌نوشته، خط و لوحه در عمق یک متر از سطح غار دیده می‌شود که در گرد آن یک فضای کوچک وجود دارد. بدنه‌های اطراف این مکعب را با گچ به رنگ سفید درآورده‌اند. روی دیواره‌های مکعب مقبره گچ کاری و با جوهر قرمز و بنفش خطوط و علامت‌هایی نقش شبیه به خط گجراتی و هندی نقش شده است.

یک غار مصنوعی سمت راست غار طبیعی به فاصله هفت قدم قرار دارد که آثار تراش به‌خوبی در آن آشکار است. دهانه آن 80 سانتی‌متر ارتفاع دارد و سقف آن کوتاه است. به فاصله 50 متر در سمت چپ غار اصلی، غار سوم که طول دهانه قوسی آن حــــدود 20 مـــــتر است، قرار دارد. ظاهراً این غارها جزو یک واحد تأسیساتی ساختمانی بوده و به‌منزله حجـــــره‌هــــا و توقفگاه‌های معبد یا پرستشگاهی بوده‌اند. در سطح زمین تا ورود به دهانه غار، پلکانی وجــود داشته که آثار آن باقی است.

در حاشیه ضلع شرقی خلیج چابهار آرامگاه سید محمد مشهور به مقبره سید غلام‌رسول قرار دارد که همواره زیارتگاه مسلمانان هند و مردم این منطقه بوده و قدمت آن به سال 465 هجری قمری می‌رسد. با توجه به پلان نما می‌توان گفت که این آرامگاه در عهد سلجوقی بر پا شده و در دوره صفوی طرح‌های نقاشی بر دیوارها افزوده‌شده است. در نمای خارجی مقبره و چهار گوشه زیارتگاه چهار مناره کوتاه قرار دارد. گنبد نیز از داخل دارای نواری از تزیینات هندسی و گیاهی است که با رنگ‌های زرد، قرمز، آبی و سفید به‌صورت گل و گیاه و ستاره دیده می‌شود. در نمای ضلع شمالی، روبه‌روی محراب طاق‌نماهایی با تزیینات مقرنس دیده می‌شود که محل نذر و روشن کردن شمع است.

در مورد شرح‌حال سید غلام رسول روایات متفاوتی وجود دارد. برخی وی را عارف وارسته و برخی لوطی مسلک و گروهی مسلمانی از هند گفته‌اند. نکته مشترک در این روایات ناکامی و مرگ او در شب ازدواج است. به همین دلیل در گذشته هرسال در تاریخ 15 ذی‌القعده چند روز مراسم شادی برپا می‌کردند. به‌این‌ترتیب که دو روز نخست، آرامگاه را تمیز کرده و پس‌ازآن زنان و مردان لباس پاکیزه می‌پوشیدند و با طلوع آفتاب ساز و دهل می‌نواختند. این مراسم به مدت 10 روز در سه نوبت صبح، عصر و شامگاه اجرا می‌شد. اکنون چون پیروان صاحب مزار شیعه‌مذهب هستند در ماه محرم مراسم سوگواری و روضه‌خوانی در این مقبره بر پا می‌شود.

در آرامگاه سیدغلام رسول، موزه چابهار دایر است. در این موزه آثاری متعلق به آرامگاه و اهدایی علاقه‌مندان به میراث فرهنگی درزمینهٔ مردم‌شناسی مانند پوشاک محلی، وسایل حصیری و نیز ظروف سفالی از پیشینه تاریخی منطقه به نمایش گذاشته‌شده است.

جنگل‌های حرای استان 
 سیستان و بلوچستان در خلیج گواتر قرار دارند.

با نزدیک شدن به سواحل دریای جنوب، مانند بسیاری از مناطق دیگر آنچه نظر هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند نوعی ترکیب گیاهان است که به صوت نیمه شناور بین ساحل و دریا کشیده شده است. این جنگل‌های غرق آبی با موقعیت ویژه خود به جنگل‌های جزر و مدی، جنگل‌های مانگرو یا حرا معروف هستند. در هنگام مد تنها تاج درخت‌ها بالاتر از سطح آب شور دریا دیده می‌شود و بقیه اندام‌های درختان در زیر آب از دیده پنهان است. جنگل‌های حرای ایران در نوار ساحلی خلیج‌فارس و دریای عمان آخرین حد پراکنش جنگل‌های مانگرو در جنوب غربی آسیا به‌شمار می‌روند.

جنگل‌های حرای استان سیستان و بلوچستان در خلیج گواتر با وسعت 200 هکتار در منتهی‌الیه جنوب شرق کشور در محدوده سیاسی شهرستان چابهار و در فاصله 150 کیلومتری شرق چابهار قرار دارد. هرچند جنگل‌های حرا توده خالص و یکدستی هستند و هیچ‌گونه تنوع گیاهی در آن‌ها مشاهده نمی‌شود ولی در مقابل از تنوع جانوری بسیار بالایی برخوردارند. این جنگل حد مشترک دریا و خشکی است و حفاظت از آن در همه دنیا به‌عنوان زیستگاه‌ها باارزش و حساس به‌ویژه از منظر گردشگری مورد تأکید قرارگرفته است. در حال حــــاضر این جنـگل یکی از زیباترین منظره‌های موجود در چابهار و منطقه گواتر است.

رودخانه باهوکلات یکی از پرآب‌ترین رودهای بلوچستان و محل زندگی تمساح ایرانی است. این تمساح دارای ارزش ملی و بین‌المللی است. طول بدن آن تا 4 متر می‌رسد. این جانور بازمانده خزندگانی است که حدود 265 میلیون سال پیش می‌زیسته‌اند. منطقه حفاظت شده باهوکلات (گاندو) در منتهی‌الیه گوشه جنوب شرقی کشور، مرز ایران و پاکستان قرار دارد. منطقه مأمن تمساح تالابی و منحصربه‌فرد ایرانی ‏است که در آبگیرهای کم‌عمق مسیر رودخانه زندگی می‌کند. این حیوان در مواقع خشکی تا چند متر در زیر آبگیرها نقب زده ‏و در داخل آن‌ها زندگی می‌کند. اگر اقدامات به‌موقع حفاظتی سازمان محیط‌زیست و نظارت بر صید نبود، نسل این تمساح‌ها ‏تاکنون از بین رفته بود.

تمساح حیوانی بسیار خجالتی، محتاط و ترسو است و به‌سختی می‌توان آن را مشاهده کرد.

تمساح حیوانی بسیار خجالتی، محتاط و ترسو است و به‌سختی می‌توان آن را مشاهده کرد. در این حال حیوانی باهــــــوش و زیرک است و به‌محض احساس خطر و با حضور مزاحم در آب فرورفته و مخفی می‌شــود ولی برای تنفس باید سریعاً به سطح آب برگردد. غذایش را ماهیان، پرندگان و پســتانداران تشــکیل مـــی‌دهند و عموماً شب‌ها شکار می‌کند. در شرایط خاص این رودخانه‌ نوعی ماهی به نام گل‌خوار و در اطراف نیز گیاهان و دیگر جانداران منطبق با محیط مانند جبیر، سنجاب نخلی، هوبره و برخی پرندگان مخصوص شبه‌قاره هند زندگی می‌کنند.

در حدود 90 کیلومتری شمال شرقی چابهار، در بخش دشتیاری در فاصــله 5/2 کیلومتـــری روستـــای بلورمچی در ناحیه باهوکلات محوطه باستانی دمب‌کوه قرارگرفته است. در این محوطه باســـــتانی حدود 4500 تا 5000 تدفین تخمیــــن زده می‌شود. این قبرها به شکل اتاقک‌هایی بناشده‌اند. علاوه بر آنچه گفته شد، مدرسه غواصی، کلوپ دریایی و پلاژ ساحلی بانوان نیز از مراکز تفریحی چابهار به شمار می‌رود.

چابهار با طعم‌های مختلفی از نان و ماهی

از مزایای سفر به نقاط مختلف آن است که وعده‌های غذایی با خوراک‌های محلی و سنتی نیز جزو جذابیت‌های سفر محسوب می‌شود و تنها یک وعده غذایی نیست. چابهار با خوراک‌های محلی و دریایی نیز از این نظر ویژه است.

این خطه با توجه به موقعیت استراتژیک خود در طول تاریخ، پذیرای مردمانی از اقوام مختلف بوده که هر یک‌ بر فرهنگ و ازجمله خوراک منطقه تأثیر گذاشته‌اند. غذاهای دریایی که اهمیت خاصی دارند.

غذاهای بومی با توجه به فرهنگ و آداب‌ورسوم مردم، بیشتر از مواد غذایی موجود در هر منطقه که در فصول مختلف سال در دسترس هستند تهیه می‌شود. از غذاهای سنتی منطقه می‌توان به بتو ماش، شودوده، بتو هواری، ماشینگ، پاکگین ماهیک، کورک، گلوهک، ناروش، کیش، دلگ اشاره کرد.

همچون سایر نقاط کشورمان نان، عمده‌ترین ماده غذایی در سیستان و بلوچستان است. ده‌ها نوع نان ویژه این استان، به مناسبت‌های مختلف پخته می‌شود. به‌عنوان‌مثال نوعی نان به نام هلکاری (halekary) که همان چلبک سیستانی است، وجود دارد. جهت پخت آن خمیر درست‌شده را به‌صورت قرص‌های کوچکی، در روغن سرخ می‌کنند. این نان مخصوص سفره صبحانه است. انواع دیگری از نان‌ها مثل لواش، گرده (gerdeh)، سیسرک (syserk)، پناری (ponary) و نان‌هایی که روی تابه پخته می‌شود، نیز در بلوچستان مصرف می‌شود.

امروزه با توجه به ارتباط فرهنگ‌ها و بهبود شرایط اقتصادی، تغذیه هیچ‌یک از اقوام منحصر به تهیه غذاهای سنتی نیست، در سیستان و بلوچستان نیز به همین دلیل هم‌اکنون انواع خورش‌ها و پلوها و سایر طعام‌های ایرانی و حتی خارجی در لیست غذاهای رایج مردم قرار دارند.

بلوچ‌ها همراه با نان خورش‌‌هایی مصرف می‌کنند که به آن عموماً واداپ (vadap) گفته می‌شود.

بلوچ‌ها همراه با نان خورش‌‌هایی مصرف می‌کنند که به آن عموماً واداپ (vadap) گفته می‌شود. در انواع خورش‌های طبخ شده در بلوچستان، ادویه‌های تند و پیاز فراوان استفاده خاصی دارد و گوشت بز بیشتر از گوشت سایر دام‌ها مصرف می‌شود. «تنوری» یکی از غذاهایی است که عمدتاً جهت مجالس مجلل طبخ می‌شود و عبارت است از به سیخ کشیدن یک لاشه کامل گوشت قرمز که در تنور می‌گذارند.

در بلوچستان بنا به اقلیم خاص هر منطقه غذای مخصوص به آن اقلیم طبخ می‌شود. برای مثال ماهی مهم‌ترین غذای مردمان چابهار و است و انواعی از خوراک ماهی توسط آن‌ها طبخ می‎شود. «بت» که مخلوطی است از برنج، ماش‎ و سایر حبوبات‎ همراه ‎روغن‎ و ادویه غذای عمده مردم بلوچستان است. خوراک خرما که ترکیبی از خرما، نان، برنج و حبوبات است، دیگر غذای مخصوص چابهاری‌ها است. نان بلوچی و «آچار» (نوعی ادویه) در این منطقه بسیار صرف می‌شود.

بیشتر غذاهای در دسترس گردشگران غذاهای دریایی و غذاهای معمول است و خیلی از غذاهای سنتی ذکرشده در رستورانی یافت نمی‌شود. رستوران هتل لیپار پیشنهاد مناسبی برای صرف وعده‌ غذایی است.

منبع: خبرگزاری میراث فرهنگی



1392/01/27 | کد مطلب: 801
برچسب‌ها: دیدنی و خواندنی

گردآوری و تنظیم: تحریریه دالاهو
لطفا در نشر دانسته‌های خود کوشا باشید.
برداشت و استفاده غیرتجاری از مطالب این وب‌سایت، حتی بدون ذکر منبع آزاد است.


  • به اشتراک بگذارید:




تور مرتبط با این موضوع کدام است؟
بحث و تبادل نظر
نظر دهید تعداد کاراکتر مانده: 300
انصراف
  • متن
  • نام
  • ایمیل
shobeir
1392/10/26 13:53
صد افسوس وحيف به اين الماس خاموش
پاسخ دهید...
مهسا
1395/01/28 13:40
هرچه خاموش تر باشه بهتره. حداقل مردم کمتر خرابش میکنن. تا وقتی ملت فرهنگ ندارن اینجورجاها باید مخفی بمونه